Où est le McDonalds? #2

Onze redacteur Joeri Pruys is op het Filmfestival van Cannes. Hij gaat het maken in de filmwereld namelijk, maar tot die tijd schrijft hij blogs over zijn low-budget zwerftocht over het meest prestigieuze filmfestival ter wereld. In dit tweede deel van zijn serie Cannes-voor-beginners leren we trucs voor gratis drankjes, maakt Nederland zichzelf te schande met stroopwafeltjes en keren Joeri en Sanne als verzopen katjes terug naar hun stapelbed.

Feike Santbergen is een jonge Nederlandse filmmaker wiens korte film Achterruit hier in Cannes te zien is. Dit is niet zijn eerste keer op het festival: een paar jaar is hij er geweest in het kielzog van een oudere producer. Zo heeft Feike alle prestigieuze plekken van het festival kunnen bezoeken, ook achter deuren die normaal gesproken gesloten blijven. Dit jaar is hij hier echter zonder zijn gids, dus moet hij, net als wij, zoeken naar de betaalbare, toegankelijke plekjes. Gelukkig heeft hij hulp van Sophie Kohn, een jonge Amerikaanse producer die met hem mee is om hun volgende film te pitchen aan producenten en financiers.

Ze vertellen me hoe deze pitches verlopen. Producenten huren een hotelkamer, bij voorkeur aan de boulevard, en richten daar een provisorisch kantoortje in. Je kunt als filmmaker een afspraak maken om gedurende een half uurtje je filmplan aan de producent te pitchen en zijn vragen te beantwoorden. Feike verwacht niet dat hij tijdens het festival een producent zal vinden. Wel ziet hij het als een goeie manier om zijn verkoopverhaal aan te scherpen op basis van de feedback die hij krijgt, en misschien contacten op te doen die hem op langere termijn zullen helpen.

Gratis Nespresso

Feike laat het pitchen trouwens aan Sophie over, die heeft daar wat meer ervaring in. Hij laat Sophie ook kiezen waar ze eten en drinken, want als hij dat zou bepalen, zou hij binnen twee dagen zijn budget erdoor gejaagd hebben. Sophie weet goed hoe je je Cannes-tripje betaalbaar houdt. Broodjes op straat kopen, natuurlijk, bij een van de vele panini- of pannenkoekenkraampjes. Maar haar belangrijkste tip is: zorg ervoor dat je hier bent met een ervaren Cannes-bezoeker die mensen kent én geld heeft. Dat zorgt ervoor dat je nog wel eens een gratis drankje aangeboden krijgt. ‘Because when you’re rich, everything is free.’

Ook als je geen rijke mensen kent, is Cannes betaalbaar te houden. Sanne Kortooms, de filmmaker die me in Cannes rondleidt, tipt me dat je verstopt achterin het Palais gratis Nespresso kunt drinken. Het is ons elke dag nog gelukt om met een heel bescheiden budget goed te eten. Aan de andere kant van de haven, op tien minuten lopen van het Palais, vind je een lange rij betaalbare restaurants. Ze hebben allemaal ongeveer hetzelfde aanbod, dus veel Frans heb je niet nodig om de menukaart te lezen.

Licht en zwaar in Un Certain Regard

Buiten de films die in competitie zijn voor de Gouden Palm kun je natuurlijk naar films in ‘Un Certain Regard’. The Bling Ring, de nieuwe film van Sofia Coppola, zit in deze reeks. Het kost ons enorm veel moeite om de zaal binnen te komen, want Coppola is populair in Cannes. Het blijkt een luchtige, komische film met een ontzettend vette soundtrack. Emma ‘Hermione’ Watson speelt een jong verwend meisje in L.A, dat samen met wat verveelde vrienden inbreekt bij sterren (zoals Paris Hilton en Megan Fox) om kleding en juwelen te stelen. Watson’s ‘valley’-accent is vlekkeloos, en ze blijkt een komische rol prima aan te kunnen. Het waargebeurde verhaal is wat te dun voor anderhalf uur, maar het is een vermakelijke film met prachtig production design. De film is opgedragen aan director of photograpy Harry Savides, die tijdens de opnames overleed.

De film erna is ook van een vrouwelijke regisseur: Miele, gemaakt door de Italiaanse Valeria Golino. Jasmine Trinca speelt Miele, een vrouw die uit ethische overwegingen illegaal euthanasie toepast op terminale patiënten. Een van haar patiënten is niet terminaal, maar zwaar depressief. Zal ze hem helpen? Wat is haar verantwoordelijkheid? En waarom wil de man eigenlijk dood? De film beantwoordt deze vragen op een creatieve manier en is heel mooi geschoten, maar is soms net te afstandelijk en praterig om je door de zware kost heen te slepen. Desondanks wordt het onderwerp euthanasie op een subtiele, indrukwekkende manier aangesneden.

Jimmy P, een film van Arnaud Desplechin en in competitie voor de Gouden Palm, is ook een praatfilm, maar dan voor een groter publiek. Benicio Del Toro is een Blackfoot-indiaan die heeft gevochten in de Tweede Wereldoorlog. Hij heeft last van hoofdpijnen, duizeligheid en een waslijst aan andere kwalen, en gaat in analyse bij Georges Devereux (Mathieu Almaric), een antropoloog en psychotherapeut die hem probeert te genezen maar zelf ook zijn problemen heeft. Del Toro en Almaric zijn een mooi contrasterend acteursduo (een stille indiaan en een aandachtsgeile therapeut), en de muziek van Howard Shore is intens prachtig.

Katjes in Cannes

We proberen ook bij Le Passé binnen te komen, van regisseur Asghar Farhadi (A Separation). Maar helaas, de zaal is vol. We hebben voor niets ruim een uur in de stromende regen gestaan, samen met zo’n honderdvijftig andere verzopen katjes. Het Lowlands-gevoel in Cannes. Onze schoenen staan vol water, dus we gaan even terug naar het appartement om droge kleren aan te trekken.

Sanne en ik gaan nog naar de landenpaviljoens; na zessen wordt er op die locaties flink geborreld en kun je er gratis hapjes snaaien. Bij het Nederlandse paviljoen grijpen we mis, want daar hebben ze alleen maar een schaaltje mini-stroopwafels staan, en er wordt geen drank geserveerd. Het paviljoen van Qatar blijkt daarentegen een schot in de roos: champagne en oliesjeikwaardige hors d’oeuvres. Het feestelijke Cannes-gevoel is weer helemaal terug. En het festival is pas halverwege!

Eerder verschenen op Cineville.nl