Où est le McDonalds? #1

Onze redacteur Joeri Pruys is op het Filmfestival van Cannes. Hij gaat het maken in de filmwereld namelijk, maar tot die tijd schrijft hij blogs over zijn low-budget zwerftocht over het meest prestigieuze filmfestival ter wereld. Geen jachten, champagnefonteinen of topless dames op het strand, maar gratis borrels en de zoektocht naar de goedkoopste kroeg: Cannes voor beginners.

Elk jaar trekken zo’n 25.000 bezoekers (voornamelijk filmprofessionals en pers) naar de Middellandse Zee en strijken neer in een van de extreem luxe hotels. Grote regisseurs en wereldsterren bezetten met hun limousines en goedgeklede entourage de boulevards, hotelkamers en sjieke nachtclubs. Maar niet alleen de groten der aarde bezoeken Cannes. Ook een verbazingwekkend aantal jonge, beginnende filmmakers doet Cannes aan. Zij gaan niet naar de feestjes in de jachthaven, zij flaneren niet over de tien meter brede rode loper. Ze weten de geheime plekjes, de goedkope feestjes, tenten waar je goed kan eten voor een habbekrats. 

Tijdens mijn Cannes-bezoek trek ik op met filmmaker Sanne Kortooms. Ze is een ervaren bezoeker: dit is al de vierde keer dat ze gaat. Ze kent alle plekjes, shortcuts en manieren om aan kaartjes te komen. We zitten in een knus appartement met een stapelbed, net buiten Cannes, want les nummer 1 voor low-budget-Cannes: je kunt niet in een hotel in de stad zitten. Onbetaalbaar. Het eerste jaar is Sanne zelfs met een tentje gegaan. Dat beviel net iets minder. Want hoe moet je dan je pak of galajurk uithangen? Zo’n sjieke uitdossing heb je nodig. Dat heb ik geweten; ik werd op dag 1 al uit de rij van een rodeloperpremière geplukt en moest me verantwoorden: waarom ik het lef had in een blauw pak te komen in plaats van een glimmende zwarte tuxedo?. Gelukkig kneep de fashion police na wat handen-en-voeten-Frans een oogje dicht.

Short film en shortcuts

Sannes korte film Verbonden is opgenomen in de Short Film Corner van Cannes. Als je film wordt geselecteerd, krijg je twee vrijkaarten voor het hele filmfestival. En ja, je mag dan ook naar galapremières, mits je genoeg punten hebt opgespaard. Voor elk uur dat je op het festival bent, krijg je namelijk twee punten, die je mag gebruiken om kaarten te reserveren op een van de computerterminals in het Palais des Festivals, het centrum van het festival. Als je punten op zijn, kun je altijd nog de last minute-rij proberen.

In de Short Film Corner stikt het van de jonge filmmakers, die allemaal op zoek zijn naar een plekje om hun filmposter op te hangen, in de hoop op te vallen bij een producent of distributeur. Iedereen kan iemand zijn. Sanne weet dat het tussen vijf en zes Happy Hour is in de Short Film Corner. De drank is dan gratis, dus het is stampvol. Een mooie manier om te spreken met jonge filmmakers uit alle landen ter wereld. Terwijl de sterren cocktails van vijftig euro nippen aan de boulevard, drinken wij gratis bier uit een flesje in de kelder van het Palais. Verschil moet er zijn.

Het Palais is een doolhof. Welke ingang mag ik wel in met mijn pasje en welke niet? Gelukkig weet Sanne feilloos de weg. Ze kent zelfs shortcuts via nauwe gangetjes waar vrijwel niemand loopt, waardoor je in no-time het paleis doorkruist en sneller kan aansluiten bij de lange rijen voor de zalen. Het belangrijkste gangetje, die ze de Jack Bauer-gang noemt vanwege zijn ruige look, komt uit op de artiesteningang vlak bij de last minute-rij voor de hoofdzaal. Deze artiesteningang is oogluikend toegankelijk voor het publiek, als er geen première is. Sjieke bezoekers weten dat niet. Sanne vertelt dat ze enkele jaren geleden in het toilet stond dichtbij deze ingang, en oog in oog kwam te staan met Mick Jagger. En deze gang is ook de plek waar ze een knipoog kreeg van Ryan Gosling.

Paraplu’s en competitiefilms

Sanne leidt me buiten rond, in de buurt van het Palais. Het stortregent, dus we worden continu in ons hoofd geprikt door paraplubaleinen. We laten de menigte achter ons, en even buiten de gebaande paden blijkt een plek te zijn waar je voor tien euro een heerlijke pizza kan eten. We lopen daarna even naar de haven, waar een enorme tent klaarstaat voor het The Great Gatsby-feest, de openingsfilm van het festival. Zo’n feest zit er niet in tijdens een low-budget Cannes-tripje, dus we houden het bij een Irish pub.

De volgende dag zien we Jeune & Jolie, de nieuwe film van François Ozon, over een zeventienjarige die haar seksualiteit ontdekt en besluit callgirl te worden, terwijl ze nog bij haar ouders woont. Een wat oppervlakkige film, die op sommige punten niet erg geloofwaardig is. De reactie van het publiek is lauw. Maar de film is ‘in competitie’ dus maakt kans op de Gouden Palm. Ik geef de film weinig kans, aangezien de juryvoorzitter dit jaar Steven Spielberg is. Ik stel me zo voor dat hij liever een minder pikante film laat winnen.

Ook Heli, een Mexicaanse film, is in competitie voor een Palm. Ik hoop dat hij in Nederland zal draaien, want hij is prachtig. De daverende ovatie duurde dan ook zowat de hele aftiteling. Regisseur Escalante en acteurs Armando Espitia en Andrea Vergara (12 jaar oud) waren zichtbaar geëmotioneerd door deze waardering van het publiek. De film draait om een gezin dat in aanraking komt met een extreem gewelddadige drugsbende. Het is zo’n film die niet schuwt ook de meest onsmakelijke misdaden waartoe deze criminelen in staat zijn te tonen. Wederom niet echt Spielberg-materiaal, maar de film is zo goed geacteerd en in beeld gebracht dat ik Heli desondanks zie als kanshebber.

Even netwerken

De hele stad is aangekleed om dit internationale feestje te faciliteren. Er hangen grote zwart-witfoto’s van sterren op de bushokjes. Ik spot meerdere permanente gevelbeschilderingen met filmthema’s. En naast de Gouden Palm-competitie zijn er nog vele andere filmactiviteiten. Zoals de Semaine de la Critique, films die door critici zijn geselecteerd. Ik spreek Cyril Bel Ange, een tolk die werkt voor de Semaine de la Critique. Hij is ook scenarioschrijver, en vertelt hoe nuttig Cannes is, juist voor jonge filmmakers. Je kan heel makkelijk met producenten in contact komen. Zo trapte hij een jaar geleden op de tenen van een dame op een feestje. Ze bleek een ervaren producent, op zoek naar goeie scripts. Nu produceert ze zijn volgende korte film.

Ook Herman Slagter, Nederlands film- en televisieproducent, beaamt dit. Juist voor jonge filmmakers is Cannes ideaal. Je kan je filmplannen pitchen op speciale sessies, netwerkborrels aflopen en stands van filmproducenten bezoeken om een DVD’tje achter te laten van je werk. Hij raadt Nederlandse filmmakers aan ook met andere Nederlanders in contact te komen op het festival: iedereen is benaderbaar, ook de grote jongens. Hij ziet dan ook steeds meer Nederlandse filmmakers naar Cannes komen, ‘de gevestigde namen, maar ook de cowboys.’

Sanne en ik sluiten de twee eerste dagen af met een niet-zo-low-budgetfeestje, in de VIP Room aan de boulevard. Het goedkoopste drankje is een blikje Red Bull: 20 euro. Het stikt er van de miljonairs, gisteren was Justin Timberlake een van de bezoekers. We blenden uiteindelijk toch best goed in de menigte, en wagen ons zelfs nog op de – draaiende – dansvloer. We houden het bij één drankje, om geld te besparen. Morgenochtend maar weer ontbijten met supermarktstokbrood van gisteren.

Eerder verschenen op Cinevile.nl