Review: Caché (2005)

CacheHet is een tijd van vermeende samenzweringen. Steeds vaker treft men anderszins redelijke mensen aan in verhitte gesprekken over regeringen die samenspannen tegen burgers, onzichtbare internationale organisaties die achter de schermen de wereldeconomie bestieren, en schokkende wetenschappelijke ontdekkingen waarvan de vruchten ons worden onthouden omdat ze de gevestigde macht zouden doen wankelen. Natuurlijk zijn al deze verhalen overspannen verzinsels. Was de mens maar zo’n goed georganiseerd wezen, in staat om wereldwijde complotten te verwezenlijken. De realiteit is dat de president van de Verenigde Staten niet weet hoe een mobieltje werkt; wie gelooft dan nog dat hij genoeg verstand zou hebben ons op wat voor manier dan ook een loer te draaien?

Het idee van het Alomvattend Geheim begint zich in vele vormen te manifesteren in de schappen van de videotheek, het begint zelfs de proporties van een Hollywoodcliché te krijgen. Het Geheim klinkt ongeveer zo: wat wij om ons heen zien is een dekmantel voor een alternatieve werkelijkheid die onze wereld bestuurt; wij kunnen daarom onze waarneming niet vertrouwen. Er zijn de pseudofilosofische crowd pleasers, waarin dit thema de verhaallijn beheerst en waarin wij de ontdekking van de andere werkelijkheid meebeleven met de held, zoals in The Matrix of Fight Club. Er zijn de emotioneel geladen drama’s, waarin een groter verband heel voorzichtig wordt geïmpliceerd, en verwondering gebruikt wordt als sluipweg naar ons hart, zoals in Magnolia of Babel. (Een film als Magnolia levert een vorm van magie op die inherent is aan film; het laat ons geloven dat een regen van kikkers bewijst dat wij allen lotsverbonden zijn. Een film als de verhaspelde “we-are-the-world”-preek Babel brengt ons weer terug op aarde, en toont ons dat een overambitieuze scenarist een grotesker poppenspel van de wereld kan maken dan de wreedste god.)

Read more